zastanawiałam się
dziwiłam niepotrzebnie
zapomniawszy zupełnie
że przecież
nigdy
łatwo nic nie przychodziło
niedziela, 29 listopada 2009
czwartek, 26 listopada 2009
.
Hillar Małgorzata
My z drugiej połowy XX wieku
My z drugiej połowy XX wieku
rozbijający atomy
zdobywcy księżyca
wstydzimy się
miękkich gestów
czułych spojrzeń
ciepłych uśmiechów
Kiedy cierpimy
wykrzywiamy lekceważąco wargi
Kiedy przychodzi miłość
wzruszamy pogardliwie ramionami
Silni cyniczni
z ironicznie zmrużonymi oczami
Dopiero późną nocą
przy szczelnie zasłoniętych oknach
gryziemy z bólu ręce
umieramy z miłości
My z drugiej połowy XX wieku
My z drugiej połowy XX wieku
rozbijający atomy
zdobywcy księżyca
wstydzimy się
miękkich gestów
czułych spojrzeń
ciepłych uśmiechów
Kiedy cierpimy
wykrzywiamy lekceważąco wargi
Kiedy przychodzi miłość
wzruszamy pogardliwie ramionami
Silni cyniczni
z ironicznie zmrużonymi oczami
Dopiero późną nocą
przy szczelnie zasłoniętych oknach
gryziemy z bólu ręce
umieramy z miłości
niedziela, 15 listopada 2009
[bad?]habits.
If you do this every day
and every night
for 6 years now
you CAN'T just give it up.
It's not smoking.

Banksy.
and every night
for 6 years now
you CAN'T just give it up.
It's not smoking.

Banksy.
sobota, 31 października 2009
Czas dla J.K.
Taką cię wymyśliłem
Jesteś tu przy mnie
Noc się chyli
Nad ranem bywa nieprawdziwie
Jesteś tu przy mnie
Trochę cię dziwi,
Że ja niczemu się nie dziwię
A znamy się od godzin pięciu
Nieprawda!
Czy się nie domyślasz,
Że zagarnąłem cię pamięcią
Na długo przed tym zanim przyszłaś?
Taką cię wymyśliłem
Gdy okno bielało nad ranem
Wszystkie w tobie zmieściłem
Wiersze nie napisane
Najlepiej jak umiałem
Z każdym uśmiechem, gestem
Tylko nie przewidziałem
Że jesteś
Taką cię wymyśliłem
Nad stołem zalanym winem
Gdy twoje zdrowie piłem
W niejedną szarą godzinę
Za chwilę noc upadnie
Spojrzyj kochanie - dnieje
To chwila gdy najładniej Istniejesz
Taką cię wymyśliłem
Wśród tylu słów bezimienną
Kiedy ciszy motywem
Niebo szarzało nade mną
Kiedy za dużo chciałem
W swoim łagodnym obłędzie
Wtedy nie przewidziałem,
Że będziesz
Los dobrze się ze mną obszedł
Przy tobie wszystkiemu sprostam
Tylko o jedno cię proszę -
POZOSTAŃ!
/Jonasz Kofta/
Jesteś tu przy mnie
Noc się chyli
Nad ranem bywa nieprawdziwie
Jesteś tu przy mnie
Trochę cię dziwi,
Że ja niczemu się nie dziwię
A znamy się od godzin pięciu
Nieprawda!
Czy się nie domyślasz,
Że zagarnąłem cię pamięcią
Na długo przed tym zanim przyszłaś?
Taką cię wymyśliłem
Gdy okno bielało nad ranem
Wszystkie w tobie zmieściłem
Wiersze nie napisane
Najlepiej jak umiałem
Z każdym uśmiechem, gestem
Tylko nie przewidziałem
Że jesteś
Taką cię wymyśliłem
Nad stołem zalanym winem
Gdy twoje zdrowie piłem
W niejedną szarą godzinę
Za chwilę noc upadnie
Spojrzyj kochanie - dnieje
To chwila gdy najładniej Istniejesz
Taką cię wymyśliłem
Wśród tylu słów bezimienną
Kiedy ciszy motywem
Niebo szarzało nade mną
Kiedy za dużo chciałem
W swoim łagodnym obłędzie
Wtedy nie przewidziałem,
Że będziesz
Los dobrze się ze mną obszedł
Przy tobie wszystkiemu sprostam
Tylko o jedno cię proszę -
POZOSTAŃ!
/Jonasz Kofta/
czwartek, 24 września 2009
dysonans poznawczy.
Schować się gdzieś przed niepokojem, który dręczy moją głowę...stresss...
Są takie noce, przyjacielu, kiedy świat się kończy. Świat odchodzi i zostawia nas z rozszerzonymi źrenicami i bezradnie opuszczonymi rękoma. Najpierw to jest świadomość konieczności nieodwołalnie matematycznej, świadomość, że jutro nie będzie już świata. A jaki jest w tej chwili tylekroć i na nowo przeczuwanej, w tej chwili rosnącej w nas, dojrzewającej, w samym końcu tej chwili? Wtedy, gdy świat jednoczesnie jest i nie jest, gdy jeszcze oddechem, ruchem staramy się zatrzymać to, co bezpowrotnie w nas mija?
Taka jest jesień.
Zapach dymu z paleniska snuje się gdzieś między myślami. Wieczorne słońce płonie ferią barw. Królewski taniec złota i róż na niebie.
Ogarniam wszystko chciwie milczącym spojrzeniem.
Jak pięknie maskuje się ten czas spleenu, melancholii i samotności.
-zwykłam myśleć.
Teraz błąkają się gdzieś obok myśli inne, nieśmiałe bardzo, prawie niewidoczne, z ambiwalentnym z natury już stosunkiem do zaglądania na mój balkon, bo przecież muszą najpierw przebić się przez gęstą mgłę wrześniowego poranka, a może i wieczoru? chociaż nie, wieczorem często same przychodzą całą zgrają i niestraszny im wschód słońca nieunikniony. Nie boją się wyjść z mgły, bo ciemno przecież, nikt nie zobaczy, cicho, nikt nie usłyszy, bo w ciszy człowiek słucha tylko siebie. Wychodzą więc, nie znają granic, ogarniają cały świat mój, rozpalają wszystkie słońca hedonizmu i dzierżą władzę nade mną aż do śmierci, śmierci swej cichej i chwilowej tylko niezmiennie od tylu już lat. Znikają z pierwszym promieniem światła dziennego rejestrowanym przez źrenice, niszczącym swoim zimnym blaskiem całe ciepło mroku. Z wygnania powraca chłodna świadomość, prozaiczna już tak, choć dręcząca co rano bardziej i bardziej. Trzeba podjąć walkę, choć nie jest łatwo walczyć gdy cel nieznany, odległy, może nie wart tej walki? a może wart tej i wielu innych jeszcze? nie zawsze można być pewnym zwycięstwa, sukcesu, ale można być pewnym porażki jeżeli się nie spróbuje.
"- Moje serce obawia się cierpień.
- Powiedz mu, że strach przed cierpieniem jest straszniejszy niż samo cierpienie i że żadne serce nie cierpiało nigdy gdy sięgało po swoje marzenia."
i tylko ściany towarzyszą w wojnach z własną świadomością.
Ale nic to. Jutro też będą świecić światła miasta.
//Being happy doesn't mean that everything is perfect. It means that you've decided to look beyond the imperfections.
We tend to forget that happiness doesn't come as a result of getting something we don't have, but rather of recognizing and appreciating what we do have.//
Są takie noce, przyjacielu, kiedy świat się kończy. Świat odchodzi i zostawia nas z rozszerzonymi źrenicami i bezradnie opuszczonymi rękoma. Najpierw to jest świadomość konieczności nieodwołalnie matematycznej, świadomość, że jutro nie będzie już świata. A jaki jest w tej chwili tylekroć i na nowo przeczuwanej, w tej chwili rosnącej w nas, dojrzewającej, w samym końcu tej chwili? Wtedy, gdy świat jednoczesnie jest i nie jest, gdy jeszcze oddechem, ruchem staramy się zatrzymać to, co bezpowrotnie w nas mija?
Taka jest jesień.
Zapach dymu z paleniska snuje się gdzieś między myślami. Wieczorne słońce płonie ferią barw. Królewski taniec złota i róż na niebie.
Ogarniam wszystko chciwie milczącym spojrzeniem.
Jak pięknie maskuje się ten czas spleenu, melancholii i samotności.
-zwykłam myśleć.
Teraz błąkają się gdzieś obok myśli inne, nieśmiałe bardzo, prawie niewidoczne, z ambiwalentnym z natury już stosunkiem do zaglądania na mój balkon, bo przecież muszą najpierw przebić się przez gęstą mgłę wrześniowego poranka, a może i wieczoru? chociaż nie, wieczorem często same przychodzą całą zgrają i niestraszny im wschód słońca nieunikniony. Nie boją się wyjść z mgły, bo ciemno przecież, nikt nie zobaczy, cicho, nikt nie usłyszy, bo w ciszy człowiek słucha tylko siebie. Wychodzą więc, nie znają granic, ogarniają cały świat mój, rozpalają wszystkie słońca hedonizmu i dzierżą władzę nade mną aż do śmierci, śmierci swej cichej i chwilowej tylko niezmiennie od tylu już lat. Znikają z pierwszym promieniem światła dziennego rejestrowanym przez źrenice, niszczącym swoim zimnym blaskiem całe ciepło mroku. Z wygnania powraca chłodna świadomość, prozaiczna już tak, choć dręcząca co rano bardziej i bardziej. Trzeba podjąć walkę, choć nie jest łatwo walczyć gdy cel nieznany, odległy, może nie wart tej walki? a może wart tej i wielu innych jeszcze? nie zawsze można być pewnym zwycięstwa, sukcesu, ale można być pewnym porażki jeżeli się nie spróbuje.
"- Moje serce obawia się cierpień.
- Powiedz mu, że strach przed cierpieniem jest straszniejszy niż samo cierpienie i że żadne serce nie cierpiało nigdy gdy sięgało po swoje marzenia."
i tylko ściany towarzyszą w wojnach z własną świadomością.
Ale nic to. Jutro też będą świecić światła miasta.
//Being happy doesn't mean that everything is perfect. It means that you've decided to look beyond the imperfections.
We tend to forget that happiness doesn't come as a result of getting something we don't have, but rather of recognizing and appreciating what we do have.//
wtorek, 25 sierpnia 2009
Pies Andaluzyjski, czyli jesienna terapia szokowa.
Zdrady są w związku dusz wiernych nieznane czyli Sonnet 116
Let me not to the marriage of true minds
Admit impediments. Love is not love
Which alters when it alteration finds,
Or bends with the remover to remove:
O no! it is an ever-fixed mark
That looks on tempests and is never shaken;
It is the star to every wandering bark,
Whose worth's unknown, although his height be taken.
Love's not Time's fool, though rosy lips and cheeks
Within his bending sickle's compass come:
Love alters not with his brief hours and weeks,
But bears it out even to the edge of doom.
If this be error and upon me proved,
I never writ, nor no man ever loved.
William Shakespeare
Nie zabijaj mnie powoli
Gdy mnie będziesz już miał dosyć,
to wystarczy mnie wyprosić,
raz pokazać drzwi.
Tylko jeśli Bóg pozwoli,
nie zabijaj mnie powoli.
Zrób to raz, dwa, trzy...
Zrób to raz, dwa, trzy...
Wiem - ładniejsza jest dziewczyna,
gdzieś pełniejsza szklanka wina
i weselszy ptak.
Tylko jeśli Bóg pozwoli,
nie zabijaj mnie powoli.
Zrób to raz, dwa, trzy...
Zrób to raz, dwa, trzy...
Są kobiety wampiryczne
i są światy bardziej śliczne
niż na przykład ja.
A więc jeśli Bóg pozwoli,
nie zabijaj mnie powoli.
Zrób to raz, dwa, trzy...
Zrób to raz, dwa, trzy...
Skoro wiem, że nie ma piekła,
będzie dobrze bym uciekła
byle z kim i byle gdzie.
A więc jeśli Bóg pozwoli,
nie zabijaj mnie powoli.
Zrób to raz, dwa, trzy...
Zrób to raz, dwa, trzy...
Gdy mnie będziesz już miał dosyć,
to wystarczy mnie wyprosić,
raz pokazać drzwi.
Tylko jeśli Bóg pozwoli,
nie zabijaj mnie powoli,
nie zabijaj mnie powoli,
nie zabijaj powoli tak.
Agnieszka Osiecka
.
Let me not to the marriage of true minds
Admit impediments. Love is not love
Which alters when it alteration finds,
Or bends with the remover to remove:
O no! it is an ever-fixed mark
That looks on tempests and is never shaken;
It is the star to every wandering bark,
Whose worth's unknown, although his height be taken.
Love's not Time's fool, though rosy lips and cheeks
Within his bending sickle's compass come:
Love alters not with his brief hours and weeks,
But bears it out even to the edge of doom.
If this be error and upon me proved,
I never writ, nor no man ever loved.
William Shakespeare
Nie zabijaj mnie powoli
Gdy mnie będziesz już miał dosyć,
to wystarczy mnie wyprosić,
raz pokazać drzwi.
Tylko jeśli Bóg pozwoli,
nie zabijaj mnie powoli.
Zrób to raz, dwa, trzy...
Zrób to raz, dwa, trzy...
Wiem - ładniejsza jest dziewczyna,
gdzieś pełniejsza szklanka wina
i weselszy ptak.
Tylko jeśli Bóg pozwoli,
nie zabijaj mnie powoli.
Zrób to raz, dwa, trzy...
Zrób to raz, dwa, trzy...
Są kobiety wampiryczne
i są światy bardziej śliczne
niż na przykład ja.
A więc jeśli Bóg pozwoli,
nie zabijaj mnie powoli.
Zrób to raz, dwa, trzy...
Zrób to raz, dwa, trzy...
Skoro wiem, że nie ma piekła,
będzie dobrze bym uciekła
byle z kim i byle gdzie.
A więc jeśli Bóg pozwoli,
nie zabijaj mnie powoli.
Zrób to raz, dwa, trzy...
Zrób to raz, dwa, trzy...
Gdy mnie będziesz już miał dosyć,
to wystarczy mnie wyprosić,
raz pokazać drzwi.
Tylko jeśli Bóg pozwoli,
nie zabijaj mnie powoli,
nie zabijaj mnie powoli,
nie zabijaj powoli tak.
Agnieszka Osiecka
.
wtorek, 7 lipca 2009
Similar but different.
Finally I managed to finish succesfully my career of a sophomore and go to the next level. As for my vacation, it is certainly mentally comfortable to know that you do have this time just for you and no one expects you to do anything at all. Nevertheless, my body and mind need deep regeneration. I omitted soul, for the soul cannot be repaired. Only time and silence can heal the soul, and needless to say, it's all but silence in my life. I dreamt of going back home, to which I have always referred as asylum and haven. I was so glad being on my way home, sitting on the train, catching the views with watery eyes. I believed in restful time, in careless lying in the garden and counting leaves on the trees. Once I came back, it turned out that there's no fine grass in the garden to lie on, and instead of inner peace, I gained itchy bites of ants on my skin and a bunch of overwhelming memories to deal with. I tried to visit those places of the still-living-in-me past and, predictably, it didn't work, as the places, though the same, were different. Awareness of that fact brought strange, unbearable feeling. It's all annoying in here. It's all annoying out there. chronic dissatisfaction. chronic dissatisfaction. big sickness. big sickness. Life's about waiting. We always wait for something. And thank God we do, bacause it seems to be the biggest fun. When the time comes and you get what you've been waiting for, somehow you're not impressed. Excitement is gone and so on and so forth. Come what may, it looks like the way really is a goal itself. Far be it from me to say that it's always like that and everyone needs to adjust, but, for my own sake, I'd rather it stayed that way.
niedziela, 7 czerwca 2009
Mind over time.
Tonight it was just perfect. I've never felt the message a night can convey stronger, than a few hours ago, walking across the Main Market Square. I went to coffee house to visit my friends. The girl named Lynsey was singing and I couldn't get enough of her voice and the lyrics she wrote herself. Subsequently Seba asked questions, like he always does. What he asked tonight, gave me a reason to contemplate some events of my life. It was a deep though simple question, namely "If you could live one day of your life once again, what day would it be?" It was a topic for "Table Talk" and we were supposed to give only a date at first, than say whether something good happened on that day and so on and so forth. What I heard from people was either obviously nice event of the past or a 'bad day', to which they wanted to get back and change something. I proved to be mysterious giving them a riddle they couldn't understand. I wanted to go back to a good event and change it. They found it hard to see the point in changing a positive thing. I see. Maybe because I know what happened afterwards. Sometimes a good thing can bring negative or even painful consequences. I don't say I would change the event itself, nor avoid it, but I'd love to convert it, so that it would have some other aftermath or, preferably, it would not have any after-effects.
If I could reverse the time and go back, I would choose a day depending on what I can do with it. If I could change it, it would be not that remote past. If I could just live it once again, it would be probably a day from my childhood.
And again, referring to this topic, a question arises: is it worth to regret matters of the past?
They say you cannot do anything about it, really.
They say life's too short,
you've got to forget,
give up reminescences.
It always pays to try.
They say as if they didn't know. It feels like they want to cheat on themselves by selling you that screwed stuff.
These things will always be stuck someplace inside and it's always the case, that they speak up at times,
no matter how hard you try to strangle your thoughts and feelings.
But, honestly,
is it worth your endeavour?
I relish my inability to provide a clear-cut answer.
If I could reverse the time and go back, I would choose a day depending on what I can do with it. If I could change it, it would be not that remote past. If I could just live it once again, it would be probably a day from my childhood.
And again, referring to this topic, a question arises: is it worth to regret matters of the past?
They say you cannot do anything about it, really.
They say life's too short,
you've got to forget,
give up reminescences.
It always pays to try.
They say as if they didn't know. It feels like they want to cheat on themselves by selling you that screwed stuff.
These things will always be stuck someplace inside and it's always the case, that they speak up at times,
no matter how hard you try to strangle your thoughts and feelings.
But, honestly,
is it worth your endeavour?
I relish my inability to provide a clear-cut answer.
niedziela, 31 maja 2009
thoughts to fill in the space between a drink and a ciggarette
Nie narzekam, mój swiat jest ułożony,
wiem co mam, wiem co chcę,
wiem co muszę zrobić...
I was trying so hard,
lie to myself is what I cannot do.
I shouldn’t care
What if he tells me that we’re through
I shouldn’t care
I’ll get along, I always do
Why should I care
Why beat my head against the wall
I shouldn’t care at all…
:)
wiem co mam, wiem co chcę,
wiem co muszę zrobić...
I was trying so hard,
lie to myself is what I cannot do.
I shouldn’t care
What if he tells me that we’re through
I shouldn’t care
I’ll get along, I always do
Why should I care
Why beat my head against the wall
I shouldn’t care at all…
:)
czwartek, 28 maja 2009
self-inflicted wounds.
Every song ends. Is that any reason not to enjoy the music?
Do not marry a person you can live with; marry someone you cannot
live without.
Never let someone be your priority, while allowing yourself to be just their option.
.
Do not marry a person you can live with; marry someone you cannot
live without.
Never let someone be your priority, while allowing yourself to be just their option.
.
czwartek, 21 maja 2009
Strawberry wine.
I'm feeling it, I'm feeling, it's coming,
I'm almost there,
40 days left.
40 days left.
It looks like a....
...like 40 days left.
I keep achieving my goal slowly, gradually... carefully... cautiously... with regular pauses for taking a breath... for the tiniest mistake is not in a good tone right now, it's not the right move. The right move is to keep achieving my goal slowly, gradually, carefully, cautiously.
slow motion... FREEZE!
Having my goal achieved and my ambition fulfilled I will so be glad and subsequently I'll instantly abandon s-g-c-c attitude.
For the second time in my life mental wilderness will be affordable.
Everything will be actually.
I'll let that strawberry scent lead me, hoping it's gonna lead me where it always leads my thoughts.
Special place. Special feeling. Midsummer night dream.
And if not - I will for sure have a quote prepared.
I taught your
BOYFRIEND
that thing you like. :]

[!]
I'm almost there,
40 days left.
40 days left.
It looks like a....
...like 40 days left.
I keep achieving my goal slowly, gradually... carefully... cautiously... with regular pauses for taking a breath... for the tiniest mistake is not in a good tone right now, it's not the right move. The right move is to keep achieving my goal slowly, gradually, carefully, cautiously.
slow motion... FREEZE!
Having my goal achieved and my ambition fulfilled I will so be glad and subsequently I'll instantly abandon s-g-c-c attitude.
For the second time in my life mental wilderness will be affordable.
Everything will be actually.
I'll let that strawberry scent lead me, hoping it's gonna lead me where it always leads my thoughts.
Special place. Special feeling. Midsummer night dream.
And if not - I will for sure have a quote prepared.
I taught your
BOYFRIEND
that thing you like. :]

[!]
sobota, 16 maja 2009
Only shallow know themselves.
I like walking around the city. I like walking in general. It lets you free your mind, think things over - at times only, but still. I like to be an observer. At the first glance it seems pointless, but it just amazes me how I am aware of the fact that I can go wherever I want, whenever I want. There is no such need but I do this because I CAN. Strolling down the streets of downtown with the headphones in my ears, I observe the world revolving aroud me. I get like disconnected to the reality by music and immerse in thought, in my own world. Streets, buildings, trees, sun, cars, trams, people have new, different meaning, It's all somewhat special. I love this warm feeling, when I can unwind on the bench surrounded by greenery and have some take-away coffee enjoying the sunbeams on my face.
I drink in views and words, and I am enchanted by the feeling I experience. I notice the mysterious beauty of what I see, let emotions go and fall in love with every single moment of my existence...
Even those tedious, it's-better-to-be-with-anybody-than-to-be-alone, sweet as hell, stupid as hell, being the embodiment of Shakespeare's maxim, involved in pseudorelationships, desecrating the term of rendezvous morons, who I follow with my eyes with my mouth wide open, asking "God, how? tell me HOW?!" - even they cannot spoil my magnificent mood.
This is what happens when I CAN. Given that you can if you think you can, what actually makes you think that you cannot? (please give more attention to that sophisticated sentence...)
Is it a sort of masochism? Is it a need of diversity? egoism? overraction? madness? fear? double fear? Which one works best for me? None. Or maybe all of them. Hard to say.
How is it possible to transfer from one state of mind to another? From hurraoptimism and delight to deep depression and doubt in sense of anything?
There come sleepless nights when all the pain gathered under your skin tears your soul apart, all the fears you have become larger and larger with every hour, when stress mixes with bitterness, when the only friend -at least you think so- is your set of pills, when addiction seems to be a must.
Given the circumstances (no, tomorrow hasn't been cancelled, even due to lack of your interest), you ultimately decide to force your sick mind to fall asleep at dawn, hoping for the day to bring solutions or oblivion, which the night hasn't brought.
It's kind of hard to live with all these contradictions in me, but apparently I need it. I need it like a bad habit. Moderation is a fatal thing, nothing succeeds like excess.
Maybe it's a way to go, maybe it's not. Who knows?
My choice, my problem.
After all, it's all a delusion, this life.
I drink in views and words, and I am enchanted by the feeling I experience. I notice the mysterious beauty of what I see, let emotions go and fall in love with every single moment of my existence...
Even those tedious, it's-better-to-be-with-anybody-than-to-be-alone, sweet as hell, stupid as hell, being the embodiment of Shakespeare's maxim, involved in pseudorelationships, desecrating the term of rendezvous morons, who I follow with my eyes with my mouth wide open, asking "God, how? tell me HOW?!" - even they cannot spoil my magnificent mood.
This is what happens when I CAN. Given that you can if you think you can, what actually makes you think that you cannot? (please give more attention to that sophisticated sentence...)
Is it a sort of masochism? Is it a need of diversity? egoism? overraction? madness? fear? double fear? Which one works best for me? None. Or maybe all of them. Hard to say.
How is it possible to transfer from one state of mind to another? From hurraoptimism and delight to deep depression and doubt in sense of anything?
There come sleepless nights when all the pain gathered under your skin tears your soul apart, all the fears you have become larger and larger with every hour, when stress mixes with bitterness, when the only friend -at least you think so- is your set of pills, when addiction seems to be a must.
Given the circumstances (no, tomorrow hasn't been cancelled, even due to lack of your interest), you ultimately decide to force your sick mind to fall asleep at dawn, hoping for the day to bring solutions or oblivion, which the night hasn't brought.
It's kind of hard to live with all these contradictions in me, but apparently I need it. I need it like a bad habit. Moderation is a fatal thing, nothing succeeds like excess.
Maybe it's a way to go, maybe it's not. Who knows?
My choice, my problem.
After all, it's all a delusion, this life.
sobota, 2 maja 2009
Saturday evening
She keeps sayin' 'don't think, don't think'. I guess this is why I can't stop thinking. cause it conveys subcounscious message. lets me know there so is something to think about, to get my head around,
something that makes me wanna huddle beneath my blanket, safely fall asleep amidst my pillows.
never gonna say it aloud, tell him, tell anybody.
never gonna forget, ain't gonna remember either.
red's my color.
my dress's red,
my eyes - red
martini in my glass red, seems to be at least....
if only I could see its color through the teardrops I'm shedding over... over... oh, I don't know, really.
something that makes me wanna huddle beneath my blanket, safely fall asleep amidst my pillows.
never gonna say it aloud, tell him, tell anybody.
never gonna forget, ain't gonna remember either.
red's my color.
my dress's red,
my eyes - red
martini in my glass red, seems to be at least....
if only I could see its color through the teardrops I'm shedding over... over... oh, I don't know, really.
wtorek, 21 kwietnia 2009
I have the simplest tastes. I am always satisfied with the best.
Siedzimy nad Wisłą, słońce odbija się w wodzie.
Zieleń ma dziś wyjątkowy kolor.
W pełnej świadomości uciekającego czasu postanawiamy o nim zapomnieć, poddając się przypływowi refleksji i oddając rozmyślaniom oraz rozmowie na tematy poważne niezmiernie i istotne.
Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi
za nieprzystosowanie do tego co jest,
a przystosowanie do tego,
co być powinno,
za to, co nieskończone - nieznane - niewypowiedziane
ukryte w was.
Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi
za waszą twórczość i ekstazę,
za wasze zachłanne przyjaźnie, miłość i lęk,
że miłość mogłaby umrzeć jeszcze przed wami.
...tak więc, jak powiedziałam, zastanawialiśmy się, czy istnieje w chwili obecnej coś piękniejszego niż ta kwitnąca jabłoń obok.
Zieleń ma dziś wyjątkowy kolor.
W pełnej świadomości uciekającego czasu postanawiamy o nim zapomnieć, poddając się przypływowi refleksji i oddając rozmyślaniom oraz rozmowie na tematy poważne niezmiernie i istotne.
Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi
za nieprzystosowanie do tego co jest,
a przystosowanie do tego,
co być powinno,
za to, co nieskończone - nieznane - niewypowiedziane
ukryte w was.
Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi
za waszą twórczość i ekstazę,
za wasze zachłanne przyjaźnie, miłość i lęk,
że miłość mogłaby umrzeć jeszcze przed wami.
Nothing can cure the soul but the senses, just as nothing can cure the senses but the soul...
...tak więc, jak powiedziałam, zastanawialiśmy się, czy istnieje w chwili obecnej coś piękniejszego niż ta kwitnąca jabłoń obok.
piątek, 10 kwietnia 2009
Z resztą miłość w naszych czasach nie istnieje, trzeba robić melanż, sie nie przyzwyczajać.
Tak właśnie. Jak słyszę o cudownych związkach przeżywanych przez ludzi mi znanych, myślę sobie, że chyba naczytałam się za dużo książek, i że coś ze mną nie tak. A to dlatego, że moje wyobrażenie tzw. 'związku' wygląda zupełnie inaczej, ma inny kształt, kolor i smak. Opiera się na czymś niematerialnym, ponadczasowym, mistycznym, wyczuwalnym tylko pomiędzy dwojgiem ludzi zaangażowanych. Na oddechu, spojrzeniu i dotyku. Na czymś, co, gdy o tym myślę, gdy sobie to wizualizuję, doprowadza mnie do obłędu, powoduje gorący dreszcz emocji przeszywający na wskroś.
Obserwując życie z perspektywy kobiety uczuciowej acz pozostającej w błędnym kole swej emocjonalnej samotności, utwierdzam się w przekonaniu, że coś co dla mnie nazywa się 'Miłością', możliwe jest do przeżycia tylko w ramach lektury książki lub przywoływania marzeń sennych.
Od pewnego czasu zastanawiam się, czy warto porzucić te wszystkie moje 'ideały'. Idealistyczne teorie, które wyznając, czuję, że nie zatracam siebie.
Poglądy, według których żyjąc, jestem tym, kim być chcę. Wartości, z których przyjmowania jestem dumna. Styl życia, który daje mi poczucie spełnienia i napawa mnie radością.
Czy warto porzucić to wszytko, po to tylko, by sprostać społecznym
wymaganiom i doznać kilku chwil szczęścia, okupionego z resztą latami psychicznej i emocjonalnej męczarni?
"Świadomie wybrałem swoją samotność" - przez około 2 tygodnie usilnie próbowałam utożsamić się z autorem tych słów i przyjąć jego sposób na życie. Próby zakończone fiaskiem.
To znaczy, że żyć tak nie potrafię. Nie potrafię odnaleźć się w samotności dnia codziennego, cierpiąc w ten sposób niemiłosiernie.
Nie potrafię też pójść na kompromis ze sobą i przypłacić niesamotność poświęceniem całego swojego Ja.
Cóż więc mi pozostaje? Czy jest jakieś trzecie wyjście?
Jestem kobietą lubiącą skrajności, ale też gotową na poszukiwanie złotego środka, gdy tylko to konieczne. W tej jednak kwestii, jako jedynej chyba, nie potrafię ani zaakceptować żadnego z ekstremów, ani wypracować kompromisu.
Kompromisy z życiem? Nie.
Zapomnienie? można, ale mówią, że ucieczka od problemu nie jest rozwiązaniem.
Zmiana poglądu na życie? Nie. Dlaczego? Bo dobrze się czuję z tym swoim.
Nie, wcale nie jestem malkontentką.
Kiedyś, zaczytując się namiętnie Szekspirem, wpadłam na jedno z jego błyskotliwych, wiecznie żywych stwierdzeń: "Illusion is the first of all pleasures".
Dziś w tej myśli jednoczę się z autorem całą sobą.
Obserwując życie z perspektywy kobiety uczuciowej acz pozostającej w błędnym kole swej emocjonalnej samotności, utwierdzam się w przekonaniu, że coś co dla mnie nazywa się 'Miłością', możliwe jest do przeżycia tylko w ramach lektury książki lub przywoływania marzeń sennych.
Od pewnego czasu zastanawiam się, czy warto porzucić te wszystkie moje 'ideały'. Idealistyczne teorie, które wyznając, czuję, że nie zatracam siebie.
Poglądy, według których żyjąc, jestem tym, kim być chcę. Wartości, z których przyjmowania jestem dumna. Styl życia, który daje mi poczucie spełnienia i napawa mnie radością.
Czy warto porzucić to wszytko, po to tylko, by sprostać społecznym
wymaganiom i doznać kilku chwil szczęścia, okupionego z resztą latami psychicznej i emocjonalnej męczarni?
"Świadomie wybrałem swoją samotność" - przez około 2 tygodnie usilnie próbowałam utożsamić się z autorem tych słów i przyjąć jego sposób na życie. Próby zakończone fiaskiem.
To znaczy, że żyć tak nie potrafię. Nie potrafię odnaleźć się w samotności dnia codziennego, cierpiąc w ten sposób niemiłosiernie.
Nie potrafię też pójść na kompromis ze sobą i przypłacić niesamotność poświęceniem całego swojego Ja.
Cóż więc mi pozostaje? Czy jest jakieś trzecie wyjście?
Jestem kobietą lubiącą skrajności, ale też gotową na poszukiwanie złotego środka, gdy tylko to konieczne. W tej jednak kwestii, jako jedynej chyba, nie potrafię ani zaakceptować żadnego z ekstremów, ani wypracować kompromisu.
Kompromisy z życiem? Nie.
Zapomnienie? można, ale mówią, że ucieczka od problemu nie jest rozwiązaniem.
Zmiana poglądu na życie? Nie. Dlaczego? Bo dobrze się czuję z tym swoim.
Nie, wcale nie jestem malkontentką.
Kiedyś, zaczytując się namiętnie Szekspirem, wpadłam na jedno z jego błyskotliwych, wiecznie żywych stwierdzeń: "Illusion is the first of all pleasures".
Dziś w tej myśli jednoczę się z autorem całą sobą.
Ja w różnych miejscach, wśród różnych ludzi.
Nie wiem, gdzie położę głowę wieczorem.
Wciąż w podróży, wciąż przed nowym wyborem.
Mogę, los dał mi przywilej- łap chwile.
Okay, łapie, biorę oddech wiem, że żyje.
Czasem aparat robi zdjęcie, łapie miejsce.
Pamięć łapie kontekst, to co najważniejsze.
Każdy ma wybór, ja przemierzam czas i miejsca,
wśród ludzi, z ludźmi, na ich i swoich ścieżkach.
Czasem trzy tysiące z przeszkodami,
czasem spacer i porażki, za które sam płace.
Wciąż w podróży. W różnych miejscach wśród różnych ludzi. W niekończącej sie podróży... do różnych miejsc, do różnych ludzi.
Żyję dla takich chwil, kiedy bierzesz haust powietrza i krzyczysz "chwilo proszę bądź wieczna"
W małej walizce zmieszczę wszystko co mam,
w pamięci slajdy z wszystkich najlepszych lat,
szuflady w szafie, które chętnie bym posprzątał,
szafa, gdzie tajemnice kryją sie po kątach.
Jedna decyzja- sto tysięcy konsekwencji, przypadki czy los, który miał się spełnić?
Dwoje ludzi, których życia drogi biegną obok, by przypadkiem kiedyś spotkać sie mogły.
Wszechświat, ruszyliśmy w swoją drogę,
a gdzie do snu położymy głowę
nie wie żaden z nas.
W nie kończącej sie podróży,
do różnych miejsc,
do różnych ludzi
autor słów: Eldo
Wciąż w podróży, wciąż przed nowym wyborem.
Mogę, los dał mi przywilej- łap chwile.
Okay, łapie, biorę oddech wiem, że żyje.
Czasem aparat robi zdjęcie, łapie miejsce.
Pamięć łapie kontekst, to co najważniejsze.
Każdy ma wybór, ja przemierzam czas i miejsca,
wśród ludzi, z ludźmi, na ich i swoich ścieżkach.
Czasem trzy tysiące z przeszkodami,
czasem spacer i porażki, za które sam płace.
Wciąż w podróży. W różnych miejscach wśród różnych ludzi. W niekończącej sie podróży... do różnych miejsc, do różnych ludzi.
Żyję dla takich chwil, kiedy bierzesz haust powietrza i krzyczysz "chwilo proszę bądź wieczna"
W małej walizce zmieszczę wszystko co mam,
w pamięci slajdy z wszystkich najlepszych lat,
szuflady w szafie, które chętnie bym posprzątał,
szafa, gdzie tajemnice kryją sie po kątach.
Jedna decyzja- sto tysięcy konsekwencji, przypadki czy los, który miał się spełnić?
Dwoje ludzi, których życia drogi biegną obok, by przypadkiem kiedyś spotkać sie mogły.
Wszechświat, ruszyliśmy w swoją drogę,
a gdzie do snu położymy głowę
nie wie żaden z nas.
W nie kończącej sie podróży,
do różnych miejsc,
do różnych ludzi
autor słów: Eldo
poniedziałek, 6 kwietnia 2009
Coelho vs Baranowska, czyli szczęście vs szczęście.
Znów męczy mnie bezsenność. to zabawne jakie myśli potrafią do głowy przyjść. Postanawiam wziąć jutro dzień zwolnienia i poobserwować jak świat się kręci. Może zobaczę coś, czego do tej pory nie dostrzegałam.Myślę, że moje pragnienie zmian doprowadzi mnie kiedyś do szaleństwa.
"I'm not going to look for happiness any more. from now on, I'm independent; I see life through my eyes and not through other people's. I'm going in search of the adventure of being alive. and it's complicated: why am I not looking for happiness when everyone has taught me that happiness is the only goal worth pursuing? why am I going to risk taking a path that no one else is taking?
after all, what is happiness?
love, they all tell me. but love doesn't bring and never has brought happiness. on the contrary, it's a constant state of anxiety, a battlefield; it's sleepless nights, asking ourselves all the time if we're doing the right thing. real love is composed of ecstasy and agony.
money brings happiness. fine. in that case, everyone who earns enough to have a high standard of living would be able to stop work. but then they're more troubled than ever, as if they were afraid of losing everything. money attracts money, that's true. poverty might bring unhappiness, but money won't necessarily bring happiness. I spent a lot of my life looking for happiness, now what i want is joy. joy is like sex - it begins and ends. I want pleasure. I want to be contented, but happiness? I no longer fall into that trap.
we're surrounded by Universal Desire. it's not happiness; it's desire. and desires are never satisfied, because once they are, they cease to be desires.
faith is not desire. faith is will. desires are things that need to be satisfied, whereas will is a force. will changes the space around us, as you did with your work. but for that, you also need desire."
Szczęście. Małgorzata Baranowska w swojej książce zauważyła, że szczęście wydaje nam się zawsze być „nie tutaj”, „nie teraz” i „nie nasze”. „Szczęście jest pochodną miłości, przyjaźni, zachwytu nad światem, spełnienia marzeń (a i to nie zawsze). Szczęście jest produktem ubocznym. I chyba dlatego nie ma go wypisanego wielkimi literami na drogowskazach”
"Trzeba się przyznać - właściwie nie wiemy, po co nam szczęście. Nie wiemy tez dokładnie, czym ono jest. To pojęcie takie jak życie. Zbyt szerokie i zbyt zależne od czasów, przyjętej filozofii i intuicji, żeby można je było zdefiniować. A jednak jest czymś, co podobnie jak życie praktykujemy. Wbrew przekonaniu wielu szczęście na co dzień nam towarzyszy."
Myślę, że właśnie o to mi chodzi. O szczęście codzienne.
"I'm not going to look for happiness any more. from now on, I'm independent; I see life through my eyes and not through other people's. I'm going in search of the adventure of being alive. and it's complicated: why am I not looking for happiness when everyone has taught me that happiness is the only goal worth pursuing? why am I going to risk taking a path that no one else is taking?
after all, what is happiness?
love, they all tell me. but love doesn't bring and never has brought happiness. on the contrary, it's a constant state of anxiety, a battlefield; it's sleepless nights, asking ourselves all the time if we're doing the right thing. real love is composed of ecstasy and agony.
money brings happiness. fine. in that case, everyone who earns enough to have a high standard of living would be able to stop work. but then they're more troubled than ever, as if they were afraid of losing everything. money attracts money, that's true. poverty might bring unhappiness, but money won't necessarily bring happiness. I spent a lot of my life looking for happiness, now what i want is joy. joy is like sex - it begins and ends. I want pleasure. I want to be contented, but happiness? I no longer fall into that trap.
we're surrounded by Universal Desire. it's not happiness; it's desire. and desires are never satisfied, because once they are, they cease to be desires.
faith is not desire. faith is will. desires are things that need to be satisfied, whereas will is a force. will changes the space around us, as you did with your work. but for that, you also need desire."
Szczęście. Małgorzata Baranowska w swojej książce zauważyła, że szczęście wydaje nam się zawsze być „nie tutaj”, „nie teraz” i „nie nasze”. „Szczęście jest pochodną miłości, przyjaźni, zachwytu nad światem, spełnienia marzeń (a i to nie zawsze). Szczęście jest produktem ubocznym. I chyba dlatego nie ma go wypisanego wielkimi literami na drogowskazach”
"Trzeba się przyznać - właściwie nie wiemy, po co nam szczęście. Nie wiemy tez dokładnie, czym ono jest. To pojęcie takie jak życie. Zbyt szerokie i zbyt zależne od czasów, przyjętej filozofii i intuicji, żeby można je było zdefiniować. A jednak jest czymś, co podobnie jak życie praktykujemy. Wbrew przekonaniu wielu szczęście na co dzień nam towarzyszy."
Myślę, że właśnie o to mi chodzi. O szczęście codzienne.
niedziela, 5 kwietnia 2009
Tak sobie myślę, że czas skończyć z .......... hm.
Tak, czas z tym właśnie skończyć.
Nie wiem jak to się nazywa.
Dla tej nazwy nie przewidziano formy ekspresji zamkniętej w ramach wyrazu czy słowa. Wiem tylko, że już tu kiedyś byłam.
Cóż, chyba zawsze kończy się tak samo.
To takie dziwne, gdy czuję jak wdychane powietrze nie niesie ze sobą tlenu. Takie powietrze przy wydechu zawsze powoduje uczucie nieznośnej przytomności. Ta przytomność zabija mnie bardziej niż chwilowe i nagłe utraty świadomości, które przy całej swej destruktywności, przynoszą mi poczucie spełnienia.
Zachód słońca był dziś inny niż ten z przywoływanych obrazów przeszłości. W powietrzu znów brakuje tlenu.
Tak, czas z tym właśnie skończyć.
Nie wiem jak to się nazywa.
Dla tej nazwy nie przewidziano formy ekspresji zamkniętej w ramach wyrazu czy słowa. Wiem tylko, że już tu kiedyś byłam.
Cóż, chyba zawsze kończy się tak samo.
To takie dziwne, gdy czuję jak wdychane powietrze nie niesie ze sobą tlenu. Takie powietrze przy wydechu zawsze powoduje uczucie nieznośnej przytomności. Ta przytomność zabija mnie bardziej niż chwilowe i nagłe utraty świadomości, które przy całej swej destruktywności, przynoszą mi poczucie spełnienia.
Zachód słońca był dziś inny niż ten z przywoływanych obrazów przeszłości. W powietrzu znów brakuje tlenu.
Subskrybuj:
Posty (Atom)

